THE SHAPE OF WHAT REMAINS is een ruimtelijk stilleven .Geen geschilderde illusie, maar een compositie van tastbare objecten die samen een verstilde scène vormen.

Op een neutrale wandplank — tegelijk drager en podium — zijn verschillende elementen samengebracht. Keramiek, textiel, print en fragment. Ieder object heeft een eigen aanwezigheid, maar ontleent zijn betekenis aan het geheel.

Op de voorgrond staat een keramische vorm in natuurlijke tinten. De huid is vrijwel glad, het glazuur vangt het licht subtiel maar onmiskenbaar. Daarachter ontvouwt zich een gelaagde achtergrond: een plantdruk op transparant textiel, een bord met bloemmotief, en het hoogste paneel waarin textiel in lagen is opgebouwd. In dat paneel is het woord vanitas uitgesneden — nauwelijks leesbaar, alsof het langzaam oplost in het materiaal. Aan de zijde staat een platte keramische plaat met twee openingen: leegtes die zowel doorkijk als gemis suggereren. Vooraan ligt een klein, onbestemd object. Niet direct te duiden. Aanwezig zonder verklaring.

Samen vormen de elementen een evenwichtige compositie in naturel tonen — aards, zacht, maar met accenten die het oog vasthouden. Het werk verwijst naar de 17e-eeuwse Hollandse stillevens, waarin schoonheid en vergankelijkheid onlosmakelijk verbonden waren. Waar bloemen bloeiden op het moment van verval en objecten symbool stonden voor de tijdelijkheid van het bestaan. Ook hier gaat het om dat spanningsveld: leven en verdwijnen, aanwezigheid en wat overblijft. Niet als dramatische tegenstelling, maar als stille constatering.

 

Dit stilleven is een eerbetoon aan het leven —en tegelijk een herinnering aan zijn eindigheid.