Ik maak ruimtelijke objecten en composities in uiteenlopende materialen, waaronder keramiek, textiel, hout en gevonden of afgedankte elementen. Mijn werk ontstaat vanuit onderzoek naar materiaal: wat het kan, wat het doet en hoe het betekenis draagt. Door te maken, te verzamelen, te ordenen en opnieuw samen te brengen, ontwikkel ik beelden die balanceren tussen controle en toeval. Gelaagdheid is daarin essentieel — fysiek, visueel en inhoudelijk.
Ik zie hoe we waarde, geluk en succes vaak afmeten aan bezit, prestaties en uiterlijkheden. Dat voelt voor mij leeg. Wat mij fascineert is juist wat daaronder ligt: de essentie van ons bestaan, onze verhouding tot tijd, vergankelijkheid en de natuur — een systeem dat autonoom doorgaat, los van menselijke maatstaven. De voortdurende levenscyclus, het vanzelfsprekende ontstaan en vergaan, vormen een belangrijke voedingsbodem in mijn werk. Thema’s als aanwezigheid, herinnering, kwetsbaarheid en bestaansrecht keren steeds terug, evenals de spanning tussen functionaliteit en autonomie, tussen betekenis en leegte.
Die thematiek is onlosmakelijk verbonden met mijn persoonlijke achtergrond. Al op jonge leeftijd was ik me bewust van de dood en het grote niets. Angst, verlies en vergankelijkheid waren in mijn beleving vroeg aanwezig. Ik groeide op geïsoleerd, in het buitengebied van een dorp, omringd door natuur maar met weinig emotionele bedding of openheid. In die eenzaamheid werd creëren een noodzakelijke manier om grip te krijgen op een werkelijkheid die ik moeilijk kon begrijpen. Het maken van werk werd een vorm van ordenen, van onderzoeken, maar ook van troost en ontsnapping. Waar gevoelens vaak geen ruimte kregen, vond ik die ruimte wel in materialen, vormen en beelden.
Mijn fascinatie voor het stilleven vormt een belangrijk vertrekpunt. Het idee dat objecten samen een verhaal kunnen dragen — zonder expliciet narratief — blijft voor mij leidend. Ik bouw mijn eigen stillevens en composities met zelfgemaakte, soms vervreemdende objecten. Door te spelen met textuur, tactiliteit en materiaalcontrasten ontstaat een wereld die vertraagt en de aandacht verschuift. Een ruimte waarin kijken overgaat in ervaren. Het zijn beelden die zowel schoonheid als ongemak kunnen dragen; verstilde composities waarin kwetsbaarheid, verlangen en sterfelijkheid voelbaar blijven.
In mijn werk zit een voortdurende dualiteit besloten. Ik ben opgegroeid met het idee dat alleen het functionele waarde heeft, dat presteren belangrijker was dan voelen, en dat gevoeligheid iets was om te verbergen. Tegelijkertijd ligt juist in gevoeligheid, verbeelding en aandacht voor mij de essentie van het mens-zijn. Die spanning vormt een belangrijke drijfveer in mijn praktijk. Ik werk materiaalgericht en hecht veel waarde aan techniek en ambacht — niet als doel op zich, maar als middel om mijn innerlijke wereld zo precies mogelijk vorm te geven. Ik wil werelden bouwen waarin ruimte ontstaat voor verwondering, zachtheid en aandacht.
De zintuiglijke ervaring van de toeschouwer is daarbij essentieel. Mijn werk vraagt om nabijheid: om te bewegen, te kijken vanuit verschillende hoeken, en — waar mogelijk — te voelen, te ruiken en werkelijk aanwezig te zijn. Creëren is voor mij geen keuze naast het leven, maar een manier om het leven te begrijpen en te verdragen. Het is mijn communicatiemiddel, mijn manier om betekenis te geven aan wat zich niet altijd in woorden laat vatten.
Ik voel me verbonden met iedereen die creëert — in welke vorm dan ook — omdat juist in het maken, bevragen en verbeelden iets menselijks zichtbaar wordt dat verder gaat dan consumeren, presteren of bezitten. In dat proces ontstaat voor mij de mogelijkheid om werkelijk aanwezig te zijn.