STILLEVENS

Mijn stillevens bestaan uit zorgvuldig gecomponeerde keramische objecten die balanceren tussen herkenning en vervreemding. Ze lijken te verwijzen naar alledaagse gebruiksvoorwerpen, maar onttrekken zich aan hun oorspronkelijke functie. Een subtiele ingreep – een opening, een vervorming of een verschuiving in proportie – maakt een object onbruikbaar en verandert het vertrouwde in iets dat vragen oproept.

Ik ben geïnteresseerd in het moment waarop een object zijn vanzelfsprekendheid verliest. Wanneer een gebruiksvoorwerp niet langer alleen functioneert, ontstaat ruimte voor een andere manier van kijken. Het object wordt een drager van betekenis in plaats van een gebruiksvoorwerp.

De stillevens zijn opgebouwd uit spanningen en contrasten. Organische vormen staan tegenover geometrische volumes, zachte rondingen tegenover scherpe lijnen. De composities ogen tegelijkertijd vanzelfsprekend en onlogisch, alsof ze zich bewegen op de grens tussen werkelijkheid en droom. De afzonderlijke objecten lijken elkaar nodig te hebben; samen vormen zij een beeld waarin iedere vorm, leegte en onderlinge verhouding betekenis draagt.

Materialiteit is daarbij een wezenlijk onderdeel van mijn beeldtaal. Keramiek is voor mij geen vaststaand materiaal, maar een medium dat voortdurend van identiteit kan veranderen. Harde oppervlakken lijken zacht, glazuur wisselt af met textiel, papier of andere onverwachte materialen. Iedere huid roept nieuwe associaties op en maakt de grens tussen natuurlijk en kunstmatig, levend en levenloos steeds minder eenduidig.

Natuurlijke structuren en plantmotieven keren regelmatig terug in mijn werk. Niet als decoratie, maar als stille aanwezigheid. Ze suggereren een natuur die zich opnieuw verbindt met de objecten die de mens heeft voortgebracht. Daarmee ontstaat een subtiele spanning tussen cultuur en natuur, tussen wat wij produceren en de wereld waaruit alles uiteindelijk is ontstaan.

Mijn stillevens nodigen uit tot vertraagd kijken. Ze vragen aandacht voor de dingen waarmee wij ons dagelijks omringen en die zo vanzelfsprekend zijn geworden dat we hun oorsprong nauwelijks nog zien. Waar zijn deze objecten van gemaakt? Welke verhalen dragen zij met zich mee? Waarom verzamelen, bewaren en verlangen wij steeds opnieuw naar meer?

Ik zie het stilleven als een hedendaagse vorm van vanitas. Niet als een moralistisch oordeel, maar als een uitnodiging om stil te staan bij onze verhouding tot bezit, consumptie en vergankelijkheid. In de verstilling van de compositie ontstaat ruimte voor verwondering, twijfel en reflectie. Juist daar begint voor mij de betekenis van het werk.